Over Annelies Hofmann....

...ik heb zelden onvoorstelbare domheid gezien als bij Annelies Hofmann. Zij schrijft 'stukjes' voor het Harener weekblad. Waarom zij dit doet is mij een raadsel, waarschijnlijk neukt zij met de uitgever. Maar vooral het niveau van dit soort niemandalligheid is mij een doorn in het oog. Wat zij allemaal doet voor haar kinderen, och, de onbenulligheid is mij te zwaar om te beschrijven. En....zij spaart dit soort dommigheid op! En dat wordt geplaatst!

Dat geneuzel over die kinderen... Annelies, die worden net als jij, te dom om te poepen!

Bespaar mij - en hopelijk vele anderen - dit soort onzin.

Moeder en meer...heet het, zeer pretentieus. Annelies, er is geen meer, je bent een domme gans, hormonaal gestuurd, compleet oninteressant en overbodig.

Harenen weekblad, is er nou echt niemand anders te vinden die over echt boeiende zaken schrijft...oh, oh, oh. WF Hermans heeft in Haren gewoond, hij draait zich drie keer om in zijn graf. (Na twee keer zou hij op hetzelfde plekje liggen, ik leg dit uit voor Annelies....)

 

Een glimlach van oor tot oor...

Het komt niet vaak voor dat ik met een complete glimlach op mijn gezicht op mijn werk verschijn. Ik kom net van de fiets, nat van het zweet, beetje moe in de beentjes.

Maar vanmorgen had ik nergens last van, ik had iets moois gezien, wat zeg ik, iets prachtigs gezien en daar genoot ik nog van na. Wat was het geval?

Vlakbij het werk liep er een negerin over straat. Dat is op zich ook niet zo raar, al was het wel vroeg, rond half acht. Echter, deze prachtige volle negerin liep hard!

En dat is ook nog niet zo bijzonder, maar zij liep hard in een zwart aerobic pakje! En ze droeg een zweetbandje. Iets anders kan ik er niet van maken, zo'n strak jaren 80 aerobic pakje in twee delen.

Kortom, het had niet veel om het lijf. Deze vrouw wel en het was vol, rond, donker, strak, glimmend en het bewoog allemaal.

Ja, een fantastisch begin van de dag. Ik juich dit soort ontwikkelingen toe!

Er wordt wel eens gezegd, dat je niet dood hoeft te zijn geweest...

....om over de dood te praten, maar ik ga het toch proberen. Enkele nachten geleden heb ik een bronchitis aanval gehad. Je hoest dan ongeveer 6 keer per minuut, dat is 360 keer hoesten per uur. Van de uitputting val je af en toe in slaap, maar eigenlijk blijven er 5 complete uren hoesten over en dat is grofweg 1800 keer hoesten in één nacht; als je dan 's ochtends opstaat is er geen energie meer over. Je bent beurs, van binnenuit.

Elke hoest is een doffe dreun in je bronchiën om het slijm eruit te hoesten, 1800 keer een doffe dreun. Dreun, dreun, dreun, 1800 keer.

Het blijft niet bij de 1800 keer, je hoest gewoon door, de hele dag, de avond, enzovoort. Na de aanval neemt het aantal hoesten per uur af, maar het komt bovenop die oorspronkelijke 1800 keer van de eerste aanval. Dreun, dreun, dreun.

Natuurlijk ken ik dit uit mijn jeugd, als klein jongetje had ik astmatische bronchitis - hier zou ik overheen groeien, maar het zou ook weer terugkomen als ouder werd - en in dat stadium zit ik nu.

Grofweg 1800 keer een dreun krijgen op ouder wordende longen, op een ouder wordend lijf... Dreun, dreun, dreun...

Zo zal ik later dood gaan, denk ik. 

Vanuit mijn werk hebben ze een bureautje in de arm genomen om zieke medewerkers te ondersteunen met hun herstel. HOE ze dat van plan zijn, daar mocht ik geen vragen over stellen.

'We' zijn geen artsen, zeiden ze. 'Wanneer kunt u weer aan het werk?', vroegen ze mij.

Dreun, dreun, dreun... 

 

Werken in het Groen...

...zag net, recht voor mijn deur, een gemeente medewerker in het Groen zich klaarmaken voor zijn taak: de uitgelopen grasrandjes bij de stoep weghalen met een machine. Hij zuchtte een keer, keek naar de zon - het leek of hij die vervloekte, maar het kon ook verbazing zijn - vervolgens greep hij onder zijn oranje hesje in zijn nek om te voelen wat daar gebeurde: zweet!

Grasrandje weghalen, werken, machine, zon, zweet...het leek allemaal op z'n plaats te vallen.

Maar...kaarsrecht! Hij rookt nu even een sigaretje. Eerlijk is eerlijk, hij heeft fantastisch werk geleverd.

Zou hij nog gaan stemmen en zo ja, wat dan? Groen Links? Wat hij weggehaald heeft aan groen, zat links. Nu ik de buurt overzie, kan er ook Groen Rechts zijn. Maar dat is nog niet verwijderd zie ik...

Bloemen voor een omgezaagde boom...

...iemand heeft een bosje bloemen gelegd op de boomstronk van een omgezaagde boom.

Waarom doe je dat?

Hé, ik ben geen bullebak in de zin dat ik me niet kan voorstellen dat je het zonde vindt dat zo'n oude boom om ligt. Maar bloemen voor een boom?

Je legt een bosje bloemen neer als symbolische waarde voor het medeleven, het verdriet of de dankbaarheid die je voelt voor iemand die je gekend hebt en die nu overleden is.

Maar bij een boom?

Volgens ben je dan al van het padje of je gaat stevig van het padje. Iemand die bloemen legt bij een omgezaagde boom is wat mij betreft de weg volledig kwijt.

Het doet mij denken aan het partij programma van de partij voor de dieren; als je een partij programma opbouwt op complete filosofische flauwekul en logische onzin en anderen accepteren dit, kun je daarna alles beweren.

Dan kun je inderdaad bloemen leggen bij dode bomen en de geest van de dode boom zegt dan: "Dank u wel", in de zucht van de wind. Als je goed luistert en je gelooft erin, dan kun je het horen!

 

Over Nazareth's Hair of the dog....

...iedereen (van mijn generatie) kent dit nummer van Nazareth: Love hurts, love scars, love wounds and marks... Het waren geen vrolijke Schotse jongens, zelfs niet in 1975, toen kwam Hair of the dog namelijk uit.

1975 dames en heren, nu 42 jaar geleden. Het zullen nog broekies zijn geweest, maar godsamme, wat hebben die knapen een mooie muziek gemaakt! Persoonlijk vind ik Love hurts niet eens hun beste nummer van dat album (een cover), Beggars day (ook een cover) vind ik veel beter. Maar daar kon je niet op schuifelen en op Love hurts wel. Wat een tijd.

En het klinkt allemaal nog zo fris en zo van deze tijd; echt een wonderlijk album van vreselijke goede muzikanten.

Voor wie Nazareth niet gevolgd heeft in latere jaren: ze zijn nog heel wat jaren actief geweest en hebben nog heel veel goede albums gemaakt! Sterker nog, ze lijken nog steeds actief te zijn met nog een origineel bandlid.

De vraag blijft waarom dit nog zo goed klinkt? Ligt dat aan mij? Is de originele muzieksmaak de basis geweest voor alles wat ik later gehoord heb? Zoals jeugdvrienden niets fout kunen doen omdat je ze van vroeger kent? Of toch weer die beroemde eerste keer?

Al was mijn eerste ervaring met muziek een 'witte elpee' van Led Zeppelin. Maar ik wist meteen dat dit MIJN muziek zou zijn, al hoorde je het amper op de radio.

Wat mij betreft kan er maar een verklaring zijn waarom 'Hair of the dog' nog zo goed klinkt: het is een magistraal album met muziek uitgevoerd door topmuzikanten. Muziek die de tijd verslaat.... 

Over een camera op de neus...

...met op de neus, bedoel ik natuurlijk 'voor' de neus, als je voor de camera zit, heb je de camera in spreektaal OP de neus.

Maar hier wil ik het niet over hebben, het gaat over de persoon voor de camera. De één klapt helemaal dicht, de ander gaat helemaal los. De geboren artiesten onder ons. Ik ga het over de eerste categorie hebben: de misschien tandarts, maar zeker geen acteur - of juist een hele goede(!) - van de Sensodyne protect and repair and white and fresh breath en nog wat dingen, maar dat weet ik niet meer, net als de meneer in de reclame.

Het gaat mij om de opmerking van de zogenaamde tandarts over dat mensen last van hun tanden krijgen van de kou op de fiets...heuh? Of van een warme slok koffie....toen wist hij het niet meer...of soep.

Heuh, soep? Wie drinkt er de hele dag soep? Zwervers?

En volgens mij hebben ze deze 'tandarts' de opdracht gegeven om in zo simpel mogelijk Nederlands het product aan de man te  brengen. Je weet wel, Nederlands voor iedereen, niveau LBO min. Hij kent alleen maar buccaal en apicaal, wat weet hij nou van simpel Nederlands of wat gewone mensen drinken? Nou, dat blijkt, na drie zinnen.

Godsamme, wat een stom reclame spotje!

Over een voltooid leven...

...gaan we het nu ook over 'nooit te voltooien leven' hebben?

Als we het ene kant van het levensspectrum onder de loep nemen, de ouderen, moeten we dat ook doen aan de andere kant van het levensspectrum: zwaar, zeer zwaar gehandicapte kinderen.

Niet om grof te doen, maar ik wil het toch even zeggen; van die kinderen waar alleen de ouders op basis van de hoeveelheid speeksel die de kinderen produceren, kunnen zien of ze hun eerste gebaartje kunnen maken. De duurste kinderen van de wereld qua zorg: fysio, logo, ergo, rolstoelen, busjes, weekendzorg, één op één begeleiding, enz.

Een nooit te voltooien leven, alleen maar IN leven houden, net als bij ouderen die er eigenlijk 'klaar' mee zijn.

Als we de bovenkant en onderkant qua van het 'leven' aftoppen, houden we alleen de dikke buik van Barbapapa over: nu nog allemaal een Opel kopen, Telegraaf lezen en 'So you think you got talent' kijken. Want dat laatste past natuurlijk helemaal in deze tijd; een jury die de koppen afmaait en de rest terug het (maai)veld instuurt.

Allemaal in de groep en meelopen AUB... Hup, je leven voltooien, net als iedereen! 

Over het optillen van een fiets...

....en dan niet zomaar een fiets optillen, nee, bij het station, in zo'n handige constructie. Waar fietsen onder en boven elkaar in een soort fietsenpakhuis of fietsengarage staan. Je schuift de fiets in de daarvoor bestemde gleuf, het achterwiel klemt dan vast met twee palletjes en met een soepele beweging vanonder via het handvat, zet je de fiets op de plek.

Een jonge dame, begin 20, dacht blijkbaar dat een man van mijn leeftijd dit wel moeilijk zou vinden, kortom, zij bood haar ondersteuning aan...

Oef, wat een reality check! Ik vind mezelf nog zo jong!

Alsof een jongeling jou als een bejaarde bij een druk kruispunt opeens een arm aanbiedt om je te helpen met oversteken.

Natuurlijk kan ik er nog steeds om lachen. Om mij te willen helpen met het optillen van een fiets; sterkere mannen van mijn leeftijd dan ik, moet je met een zaklantaarn zoeken.

Maar toch....het blijft wel hangen. Het beeld wat ik van mezelf heb is blijkbaar niet overeenkomstig met het beeld dat 'zomaar' een jeugdige heeft. Natuurlijk zegt het ook iets over de jeugdige, maar daar waar het schuurt zit nu bij mij.

Slim fietsenrek trouwens, maar dit terzijde.... 

Over inspiratie...

...en over mijn geblog!

Want het mooie is dat als je zoekt op 'Maakjehoofdleeg' dan krijg je hits op het gebied van Mindfullness en zo. Haha, en daar heb ik niets mee. Allemaal gelul, verplaatsen van lucht.

Als je zoekt op 'become master in the art of fighting' dan kom je mijn blogs meteen tegen. Ik zou denken: je komt bij Bruce Lee uit, immers, het zijn ZIJN woorden. Allemaal hoofdletters, Bruce Lee is een voorbeeld en een inspiratiebron. Voor mij, voor velen met mij.

Waarom? Omdat hij een (leer)meester was, een specialist, een bedenker en een twijfelaar, alles samen. Ok en hij kon prachtig bewegen.

Geconfronteerd worden met mensen die op heel veel gebieden vreselijk goed zijn kan ook plat slaan. Immers: wat heb jij als individu hier nog aan toe te voegen? Gelukkig kan het ook de andere kant op gaan: groot talent zien of horen kan inspireren, het kan jou als individu aanzetten om het beste uit jezelf te halen. En dus: trainen, trainen en nog eens trainen. Geen woorden maar daden!

Laat nou net dát het belangrijkste zijn dat Bruce Lee ons wil meegeven...become master, op je eigen terrein; train hard.

Over barbapapa en het maken van reviews op Youtube...

....dat barbapapa nooit in de filosofie omarmd is als een universeel begrip! Ik zal dat nooit begrijpen. Terwijl het idee even simpel is als waar - vormgegeven door barbapapa - bovenin zitten de genialen, in de dikke buik alle middelmaat en onderin alles wat we in deze maatschappij nog net niet laten verhongeren.

En dat gaat altijd op! Of je nu naar een nieuwe huisarts gaat, groenteboer, tandarts, restaurant of sportleraar, voor allemaal geldt: het barbapapa model. Een paar genialen, middenin vreselijk veel zesjes en zevens in het midden en onderin de 'vakmensen' waar je écht niet tegenaan wilt lopen.

De gelukkig is de kans op vinden van middelmaat het grootst!

Zo volg ik al een tijdje twee, eigenlijk drie soorten reviewmakers op Youtube. Praatje, filmpje, artikeltje, in mijn geval multitools. Dat zijn van die dingen met een mes, een schaar, gereedschap, enzovoort. Tussen de 1200,- euro en meer en de 20,- euro in. Op maat gemaakt en vormgegeven in Italie of uit China, grofweg. En dat bedoel ik niet negatief voor China, want er komt vreselijk goed spul uit China; ook daarvoor geldt wéér het barbapapa model.

Opvallend is: de reviewmakers in het topsegment en de makers van een review met een flutcamera op een zolderkamer, ze zeggen allebei hetzelfde! De filmpjes duren ook ongeveer even lang. Waar het voor is, wat erop en eraan zit, hoe het in de hand ligt, hoe goed er over de functionaliteit is nagedacht en waar je het kunt kopen: 1. de specialist of 2. de supermarkt.

Echt bijzonder grappig. Juist hierdoor is het derde segment, die dikke buik van barbapapa het meest interessant! En dat had ik niet verwacht! Zoals het blijkbaar bovenin het barbapapa model zuinig vertoeven is - en dat geldt ook voor de beperkte blik onderin - daar geeft de dikke buik van barbapapa de reviewmaker alle ruimte om zaken te onderzoeken en goed naast elkaar te leggen!

Nee, ik ben de dikke buik van barbapapa, waar ik eerst een beetje meewarig naar keek, beter gaan waarderen. Zelf nadenken en goed onderzoeken, dat is het devies. En wat is er dan veel te ontdekken in multitool land - mede dankzij Youtube en de review makers -. 

Respect! 

Lees verder...

Nog een keer over trapondersteuning op de fiets....

....en dan hou ik erover op.

(NOT!)

Want het blijft belachelijk: opvallend dikke mensen die op een fiets zitten met trapondersteuning, schoolgaande jeugd, sportief ogende mannen en vrouwen!

Waarom hebben jullie trapondersteuning?

Ok, ok, er zit bij mij enige kinnesinne; in Limburg, jaren geleden, werd ik op een pittig heuveltje ingehaald door een vrouw op een elektrische fiets die luidkeels psalmen zat te zingen; enkele weken geleden werd ik tussen Assen en Vries, ik haalde topspeed op de racefiets, ingehaald door een speedbike met daarop een naar eau de cologne ruikende oude meneer. En 's ochtends naar het werk zijn de fietsen met trapondersteuning duidelijk te herkennen door het gezoem dat van achteren komt en de soepele snelheid waarmee deze eveneens pas uitgeslapen werklieden je inhalen.

Frustrerend en ik maar gewoon trappen!

Gelukkig werd ik vandaag ook ingehaald door een mooie vrouw met ouderwets sterkte benen op een gewone fiets; dat was toch wel het pareltje van de ochtend.

Over ICT zaken...

...mijn mobiele telefoon heeft ongeveer elke week - ongevraagd - één of twee updates op verschillende applicaties. Wat er precies gebeurd? Wat er wordt aangepast? Wat er daarna anders is dan eerst? Geen idee!

Vandaag heb ik ongeveer een uur - ongevraagd - gewacht op de update voor Windows 10. Wat er precies gebeurd? Wat er wordt aangepast? Wat er daarna anders is dan eerst? Geen idee!

In de zakelijke omgevingen waar ik werk wordt er voor ELKE software update een projectgroep opgericht; met een adviesgroep voor de projectgroep, een testgroep en een adviesgroep voor de testgroep. En vergeet het communicatieplan, testplan, stresstestplan, transitieplan, implementatieplan én projectplan niet.

Na de software update roepen de gebruikers: wat is er precies gebeurd? Wat werd er aangepast? Wat is er daarna anders dan eerst? Geen idee!

Kortom: is het niet handiger en effectiever om gewoon het software update regime van de mobiele telefoon en Windows 10 te volgen?

Over het opzetten van een (voor)tent...

....kamperen is een schone zaak, brengt de mensheid veel vermaak. (Naar Woutertje Pieterse.)

Eén keer per jaar kamperen en voor veel mensen elk jaar weer dat zelfde gekloot met zo'n (voor)tent!

(Hoeveel mensen zie ik het elk jaar weer doen, zittend vanuit de eigen voortent, die binnen 5 minuten staat. Ook als ik deze a l l e e n opzet!)

Kloten en ergernis in plaats van, wat veel slimmer en ontspannener is: even de tijd nemen om de buizen te merken met kleurtjes als je toch bezig bent. Rood rechts, geel links, zwart in het midden, die hoort bij die, rood, geel of zwart plakkertje erop en klaar. Het opzetten van een (voor)tent is daarna kinderspel en kinderlijk eenvoudig. De eerste keer even wat extra werk, maar wat levert het een voordeel op qua vakantieplezier!

Nou ja, ik kijk wel graag naar het gestuntel van anderen.... 

 

Over bewust leven....

....vanmorgen op de fiets, het was best fris, misschien ga je daarvan nadenken, dacht ik aan een gorilla in Congo. De laatste die daar nog rondloopt, in het steeds kleiner wordende stukje bos dat tot zijn beschikking staat.

Zou die gorilla nou ook gedachtes hebben als: "Loop ik weer in dit natte kloten bos, op zoek naar vreten, terwijl allerlei nare insecten bezig zijn iets van mijn bloed te bemachtigen."

Met zulke gedachtes kun je toch redelijkerwijs aannemen dat het hier om een levend wezen gaat, een mopperend levend wezen met bewustzijn.

Daarin verschillen we - de gorilla en ik - dus niet zoveel van elkaar. Ik zag mijzelf echt fietsen, in de natte kou, terwijl het om mij heen drukker en drukker wordt. Ik ben langs zeker drie bouwprojecten gereden. Waar eerst weiland was, daar staan nu nieuwbouw huizen.

Mopperen is misschien niet fijn, maar bewust zijn is ook geen pretje!

Over het vasthouden van een hockeystick.

Als je ergens vers binnenkomt, en volgens mij geldt dit voor elke (woon)omgeving, vallen je nieuwe dingen op. Als een kind dat de dingen voor het eerst ziet en woorden heeft om dit te benoemen: 'Waarom dit, waarom dat?' Enz.

Wat mij zeer recentelijk opvalt: waarom houden moeders van hockeyjongens - vooral jongens - de hockeystick van zoonlief vast? Waarom kan zoonlief die hockeystick niet zelf vasthouden? Vindt de hockeymoeder het fijn om een hockeystick vast te houden? En waarom dan?

Is het uit veiligheidsoverwegingen dat moeder de stick stevig vasthoudt? Is moeder bang dat de hockeystick in de spaken van de fiets van haar hockeyzoon komt? Is dat de belangrijkste reden waarom moederlief met ferme hand de stick van haar zoon draagt?

Ik kan me er verder geen voorstelling van maken waarom de moederhand geklemd zit om de hockeystick van zoonlief.... 

Over verhuizen...

...de Vlaamse schrijver Herman Brusselmans beschrijft in één van zijn romans de situatie waarbij het lekker op een terrasje zit, een Leffe trippel weg te werken.

Opeens ziet hij een bekende aan komen lopen, een bekende met een opvallend bruine kop. Dat kan maar één ding betekenen: die is op vakantie geweest!

Brusselmans beschrijft vervolgens de mogelijkheden die hij heeft om onder deze kwelling, in de vorm van vakantieverhalen, uit te komen.

Kwelling? Ja, kwelling. Iemand die enthousiast over iets is, gaat jou dingen vertellen die je eigenlijk zelf ook al weet, zelf ook kent of zelf ook hebt ervaren, alleen in andere bewoordingen en met andere beelden. Voor de rest is alles hetzelfde, vakantie is vakantie.

Voor verhuizen geldt dit ook: nobody in his right mind vraagt aan iemand die verhuist hoe het ermee gaat. Oprecht. Want eerlijk is eerlijk: verhuizen daar moet je even doorheen, echt leuk wordt het nooit. Ja, als het achter de rug is, maar ook dan praat je er niet meer over. Verhuizen is verhuizen, een noodzakelijk kwaad. 

Over domheid: Ger Groot over baarden.

Ger Groot redeneert als iemand die in deze moderne tijd zonder benen geboren is en zich door middel van allerlei hulpmiddelen prima redt. Waar heb je benen voor nodig, kan iemand zonder benen zich afvragen? IK, met de nadruk op IK, red me toch prima!?

Maar benen zijn er, net zoals er baarden zijn. Je kunt dit wel ontkennen, maar dan ontken je de realiteit.

En dat is wat iemand als Ger Groot doet, hij is de maat der dingen: een baardloze, kinloze, zwakke man, die zich in deze tijd kan handhaven omdat wij elkaar niet meer met stokken, tanden en stenen te lijf gaan.

Bij agressie roept hij om zijn moeder, lees de overheid.

In vroegere tijden moest jezelf redden Ger Groot. Met een dikke baard kon je de tanden van de aanvaller tenminste uit je nek houden. Nog steeds de zwakste plek op het mannelijke lijf. Een dikke baard heeft een functie. Als je een beetje verstand had van de evolutie theorie had je dit kunnen weten; je bent volgens jezelf toch zó slim?

Maar zo denkt iemand als Ger Groot niet, hij denkt dat hij net uit de boekenkast is komen vallen... 

Kind van deze tijd...

....natuurlijk ben ik een kind van ONZE tijd. Ik maak deel uit van de babyboom generatie, ik hoor wel eens wat en ik heb wel eens een boek gelezen. Onder andere over de gevolgen van een specifieke leeftijdsopbouw in de tijd. Als er op een bepaald moment veel kinderen worden geboren en de medische ontwikkeling gaat gewoon door zoals het al een poos gaat, komen er steeds meer oudere mensen bij. De grote buik van Barbapapa wordt grijs. Allemaal ouderen die nog werken. Nog...

Los van ziekte en gebrek, die dikke grijze buik wordt vanaf een omslagpunt steeds sneller en sneller dunner als er steeds meer van die grijze generatie met pensioen gaat of met pensioen wil. Willen is niet altijd kunnen, maar in het moderne Westen gaat het toch vaak op.

Die hele dikke buik van Barbapapa heeft voor veel welvaart gezorgd, er komt echter een tijd om over te dragen. Genoegen nemen met iets minder, meer genieten van vrije tijd. Wat mij betreft geen enkel probleem! Toch hoor ik deze geluiden zelden. Doorwerken tot je 67e; maar waarom geen deeltijd banen creeren? Duo banen, oud en jong samen? Voltijdsbanen opknippen? Meester-leerling constructies?

Wat mij betreft moet en kan hier de komende tijd stevig op ingezet worden. Zowel vanuit de overheid, de werkgevers én de werknemers! Lekker blijven werken én meer vrije tijd; wie wil er nog meer? Ja, meer verdienen...blijf dromen kind van DEZE tijd. 

Over het ervaren van tegenwind....

....afgeluisterd gesprek, gistermorgen, wachtend voor een verkeerslicht.

"Handig, zo met die vouwfiets!"

"Ja, handig hè? Ik kom met de auto naar de stad. Daar parkeer ik en dan pak ik de vouwfiets naar het werk, dat is maar een klein stukje. Thuis heb ik ook nog een fiets, maar dat is een elektrische."

"Oh ja? Lekker, vooral bij tegenwind!"

"Ja!"

...een elektrische fiets, handig bij tegenwind?

In Nederland hebben we toch eigenlijk altijd (tegen)wind. Betekent dit dat we allemaal aan de elektrische fiets moeten? En sinds wanneer is tegenwind een reden om een beetje elektisch ondersteund te moeten worden?

Ik zie dit ook overdrachtelijk...als het ons tegen zit, gaan we dan altijd ondersteuning vragen? Wat is er mis met even beter je best doen? Even wat harder trappen?

We worden een land van slapjanussen...